(dziewczyna) Thomasina!
w ogrodzie
przepraszam
skowronek lub gołąb, ty
odlecieć nad tobą
kocham cię
Tak, jestem Thomasina.
Ta historia jest o mnie.
Jestem kotem, który sam się stworzył
a oto dom, w którym mieszkam
z rodziną MacDhui
którego adoptowałem kiedy przybyli tu po raz pierwszy.
Zaczęli nazywając mnie Thomasem,
ale kiedy oni, cóż, poznałeś mnie lepiej,
zmienili to na Thomasina.
Ludzie są zabawni pod tym względem.
To MacDhuis stanowią szczęśliwą rodzinę
to w całości moja zasługa.
Ja je zrobiłem czym są dzisiaj...
chociaż musiałem zamordowany jako pierwszy.
Oto scena przestępstwa -
Inveranoch w Szkocji
w 1912 r.
A to jest pan Andrew MacDhui.
Z punktu widzenia kota jeszcze przed moim morderstwem,
był najtrudniejszym człowiekiem
uwierz mi.
Jego żona kiedyś zmarła zanim tu przyszedł,
więc był tylko on sam
i pani MacKenzie, jego gospodyni,
i Mary, jego córka.
Wprowadziłem się do nich na kilka dni po ich przybyciu
i ogólnie rzecz biorąc, Bardzo dobrze się z nimi dogadywałem
choć głównie z powodu Mary MacDhui.
Doceniała moje raczej szczególne cechy
od początku.
Thomasina, tu jesteś.
Oczywiście, że tak tego typu rzeczy
znosić każdy dzień -
zaniepokojony, traktowany jak lalka
przebierać się...
i na futro też!
(miauczy)
Wszystko, co się wydarzyło do mnie odtąd
w pewnym sensie był należny
niewidomemu i jego psu.
Oto są teraz - Tammas i Bruce.
Dzień dobry, Tammasie.
Dzień dobry, Maryjo.
Powiedz dzień dobry Tammasowi i Bruce, Thomasina.
Dzień dobry, Thomasino.
Ona nie jest w bardzo gadatliwy nastrój dzisiaj.
Mam ten sam problem z Brucem tutaj.
Potrafi być bardzo powściągliwy czasami.
Czyż nie tak, chłopcze?
Ale co byśmy zrobili bez nich ty i ja?
Gdzie idziesz?
Och, tylko po to, żeby kupić trochę tytoniu dla mojej fajki.
Uważaj, jak idziesz, Tammas.
Och, Bruce to moje oczy, dziewczyno.
Chodź, pożegnaj się do Thomasiny.
(jęczy, szczeka)
Bądź teraz dobra, Mary.
Thomasina, to niegrzeczne nie odpowiadać
kiedy się do ciebie mówi.
Ach!
Witaj, Geordie.
Och, co tam masz?
Znalazłem go nad jeziorem.
Myślę, że ma złamaną nogę.
Nie potrafi skakać ani pływać lub cokolwiek.
Och, wygląda na nieźle chorego.
Prawda, Thomasino?
(miauczy)
Ach! Nie dotykaj.
Dlaczego nie pójdziesz i nie zapytasz mój tatuś, żeby go wyleczyć?
Oj, nie wiem. Myślisz, że by to zrobił?
Mój tatuś może wyleczyć wszystko -
psy, krowy i koty i lwy i świnie i...
Tak, ale żaby?
I żaby.
Wszystko.
W takim razie zabierz go do siebie.
Och, nie wolno mi w chirurgii.
Idź, Geordie.
Cóż, jeśli tak mówisz.
Mówię tylko, że jestem tu przeciwko moim mądrzej oceniać, ministrze, to wszystko.
Będziesz zadowolony wysłuchałeś mnie, Dobbie.
Pan MacDhui to mądry człowiek.
Może i tak, ale do tej pory
Nigdy nie znalazłem nic złego z dawkowaniem Jocka tutaj
z proszkami patentowymi Watsona.
Ach, musisz się ruszyć z duchem czasu, stary.
MacDhui jest człowiekiem nauki.
Zawsze. Nie słyszałem dużo w tym dobrego.
Ha! Książka do nauki.
(drzwi otwierają się)
Są na farmie Kinkairale mu wystarczająco wdzięczny.
Dwieście owiec wyleczonych z powodu gnicia stóp
i ani jeden nie stracił.
Tak, potrafisz przekonywać, Panie Peddie,
ale zwierzęta hodowlane to jedno.
Innym jest zwierzę domowe mężczyzny.
Poczekasz i zobaczysz.
Och, spróbuję.
Nikt nie może powiedzieć Nie jestem uczciwym człowiekiem,
ale to on musi mnie przekonać.
(jęczy)
Ile lat ma ten pies, Pani Laggan?
Piętnaście lat i trochę.
Miałem go odkąd był szczeniakiem,
roku, w którym zmarł mój mąż.
Choruje trochę w zeszłym roku
ale nie aż tak chory.
Cóż, jest bardzo stary.
Najmilszą rzeczą byłoby żeby go uśpić.
O nie. Widzisz, jak źle jest chory na astmę.
Biedny pies ledwo może oddychać.
On cierpi, pani Laggan.
Ale nie możesz umieścić Rabbiego spać, panie MacDhui,
inaczej bym nie przyszedł.
On jest wszystkim, co mam na świecie.
Nie mogłeś mu dać odrobinę lekarstwa
żeby go przemęczyć dopóki nie wyzdrowieje?
Nie ma lekarstwa to może go uzdrowić.
Jest bardzo stary, bardzo cierpi,
a jego życie jest nędzą do niego, nie widzisz?
Ale nie mogę go stracić.
Co bym bez niego zrobił?
Biedny rabin. (jęczy)
Bądź teraz uczciwy. To ty ty żałujesz, nie pies.
Och, kochanie.
Nie wiem co robić.
Powiedziałem ci, co myślę jest najlepsze.
Teraz powiedziałem ci, że to zależy od ciebie
aby podjąć decyzję.
Bardzo dobrze.
Myślę, że jeśli cierpi...
Będziesz wobec niego delikatny?
Nic nie poczuje. Po prostu pójdzie spać.
Williego?
Piętnaście lat.
Biedny rabin. Biedny rabin.
Robisz właściwą rzecz. To dla jego dobra.
O nie, nie będzie żadnych opłat.
Po prostu zostaw go tu ze mną.
Opuszczasz Rabbiego wyzdrowieć, Annie?
Mówi pan MacDhui nie ma lekarstwa.
Ma zostać odstawiony.
(Peddie) A teraz, pani Laggan, to wstyd.
Nie ma dla niego lekarstwa?
Gdyby to był mój pies, chciałbym mieć druga opinia, tak myślę.
Pójdę z tobą, Aniu.
Dzień dobry tobie, Panie MacDhui.
Dzień dobry, proszę pana.
Dzień dobry.
Kto następny, proszę?
Proszę, panie MacDhui?
Uch-och. Kim jesteś?
Proszę pana, Geordie MacNab.
Jestem trochę przyjacielem Mary.
Znalazłem go nad jeziorem.
Zranił się w nogę.
Czy możesz uczynić go lepszym, proszę pana?
Nikt nie jest w stanie wyleczyć zraniona żaba, Geordie.
Odłożyłeś go z powrotem gdzie go znalazłeś.
Ale może umrzeć.
Czy nie mógłbyś się naprawić jego nogę, proszę pana?
Nie, natura jest jedynym lekarzem mogę to zrobić, chłopcze.
Chodź, teraz. Chodź, idź.
Jestem zajęty.
Straciłeś kolejnego Klient, Andrzej.
Czy naprawdę nie ma nic możesz zrobić
o psie starej pani Laggan?
Nie, nic, po prostu to połóż ze swojej nędzy.
Cóż, ktokolwiek będzie następny, wejdziesz, proszę?
Och, wszystko w porządku, Pani Campbell.
Wchodzisz przede mną. Nie spieszę się.
(chłopiec) Hej, tu Geordie.
Czym byłeś? robi tam?
Wziąłem moją chorą żabę do pana MacDhui.
O tak. Co w takim razie powiedział?
Nawet by na niego nie spojrzał,
i zamierza zabić Rabin pani Laggan.
Zabić go? Rabin?
Tak, słyszałem, jak to mówił.
To zupełnie jak Dziadek mówi o nim -
radzi sobie tylko ze zwierzętami hodowlanymi.
Nie jest zainteresowany u ludzi.
Żaba umrze jeśli nie potrafi skakać ani pływać.
Nie pozwolę mu umrzeć.
Co w takim razie zrobisz?
wyleczyć go magią czy czymś?
Chodź, Jamie.
Dlaczego nie weźmiesz swojej żaby
do wiedźmy mieszkasz w Glen?
Ona powinna czarować.
Cóż, dlaczego tego nie zrobisz?
Mówi nasza mama czarownica jest szalona
i nie mamy tam iść.
Och, po prostu się boisz, wasza para.
Nie boję się niczego, i Geordie też nie.
Czy ty jesteś, Geordie?
Prawidłowy. Weźmy żabę do niej, cała nasza trójka.
Wyzywam cię.
Bardzo dobrze.
Geordie, wszyscy pójdziemy.
Chcesz dostać swoją żabę wyleczony, prawda?
Nie musimy powiedz mamie, że pojechaliśmy.
Tylko żartowałem.
Nie, nie byłeś. Wyzwałeś nas.
Myślę, że boisz się iść.
Ja, boi się?
Chodźmy teraz.
Pospiesz się. Bądź na bieżąco z nami.
(gadatliwość wiewiórki)
(kraka wrona)
(warczy)
(trzaskanie gałęzi)
Można by pomyśleć, że byli wszystko na nas wskazuje.
Zawsze. Czy się boisz? więc iść dalej?
NIE.
No dalej.
(kobieta śpiewająca po gaelicku)
(rytmiczne walenie)
Szkoda! Słuchać.
To śpiew wiedźmy i uderzanie w bęben.
Ona jest szalona.
Chcę iść do domu.
Kiedy doszedłeś tak daleko? A co z twoją żabą?
Połóż pudełko pod drzewem i zadzwoń dzwonkiem.
Tak, kontynuuj, Geordie. Poczekamy tu na ciebie.
Nie, nie! No dalej, Geordie. Kontynuować.
(dzwonek)
Chodź, Geordie.
(szczeka)
Odejdź. Odejdź.
(szczeka)
Larry, wróć tutaj.
Och, twoja noga jest złamana.
Ty biedaku.
Czy ktoś cię przywiózł tutaj, żeby się wyleczyć
przez szaloną wiedźmę z doliny?
Oko traszki i sierść psa,
daj mi moc wyleczyć żabę.
(szepcze) Słuchać. Magia.
Idę do mojego kociołka.
Gdzie jest moja miotła?
(śpiewanie po gaelicku)
(śmiech)
Och, biedactwo.
(chrupanie)
Nie wiem, dlaczego się tym przejmuję
dawkować temu twojemu psu.
Najgorsze, co jest nie tak z nim jest jego właściciel.
Nie dawaj mu cukru.
Och, ale on to zrobił słodycze, Andrew.
Biedny stary Finn. Spójrz, jaki jest zadowolony.
Myślisz bardziej o jego uczuciu i wdzięczność dla Ciebie
niż ty o jego zdrowie.
Wszyscy ludzie, którzy mają zwierzęta są takie same.
Dlatego jest za gruby, biedny brutal.
„Brutalne” – nazywa cię, Finn.
Oh! To jeden z powodów
dlaczego ludzie tutaj są powolni zaakceptować twoje leczenie.
Nie okazujesz żadnych uczuć za chore zwierzęta, które leczysz,
zwierzęta, które kochają.
Masz sentyment do, masz na myśli, do tego stopnia, że ​​nie wiem
co jest dla nich najlepsze, jak ty i pani. Laggan, który tu był przed chwilą.
Biedna stara Ania.
Biedny stary psiak, powinieneś powiedzieć.
Myślałeś, że byłem dla niej surowy właśnie teraz, prawda?
Moim zadaniem jest ulżyć cierpieniu u zwierząt.
Udręki duszy Zostawiam Tobie.
Wyjdzie jej z tego, Angus.
Tak, ale kiedy ktoś kochasz umiera,
coś w tobie też umiera.
Myślisz, że musisz powiedz mi to?
Och, przepraszam, Andrew.
Wybacz mi.
Ten jej pies był już stary Annie Laggan odeszła, żeby kochać.
Przynajmniej nie jesteś sam.
NIE.
Spójrz na nią teraz.
Tomaszino, gdzie jesteś?
Tomaszina?
Bądź ostrożny.
To dżungla.
Ma grubość miliona mil.
Jest pełno lwów i tygrysów.
(Thomasina miauczy)
Tomaszina! Tomaszino, wróć!
Zgubiłaś coś, Mary?
Cii! Polujemy na lwy.
Krzyże? Tutaj?
Geordie, gdzie jest twoja żaba? Czy tata go wyleczył?
Nie, nie próbowałby.
Zabraliśmy to do czarownica w dolinie.
Nie zrobiłeś tego. Ja tak. Wszyscy to zrobiliśmy.
Widziałeś ją? Czy ona jest prawdziwą czarownicą?
Tak, widzieliśmy ją intonuj magię nad żabą
i zabierz to do jej domu.
Rozmawiałeś z nią?
Och, nie. Ona jest dziwna w głowie.
Ona ma duży bęben w domu.
Ona to uderza i śpiewa strasznie dziwnie.
Jest wiele rodzajów tam zwierząt.
Czy latała na miotle?
No, niezupełnie latać.
Ale jednak miała jednego.
Nie bałeś się?
Cóż, nie polecałbym po prostu każdy, kto tam pójdzie.
Bałeś się.
Zmusiłeś Geordiego do wzięcia żaba do drzewa.
To byłeś ty. Nie bałem się.
Musisz być strasznie odważny.
Jestem... trochę.
Uh... pamiętaj, Angus,
po prostu trzymaj go z dala od cukru.
Cóż, mogę spróbować. Witaj, Maryjo.
Geordie MacNab wziął swoją żaba, której byś nie wyleczył
do wiedźmy, która uprawia magię i lata na miotle.
Mogła go przemienić w żabę,
i tak by było wszystko twoja wina.
Maryjo, Panie Andrzeju, Czekam na ciebie.
Chodź, teraz do środka. Myć dłonie.
Tomaszina! Nieważne, Thomasina.
Pora na kolację!
Chodź, teraz do środka. Myć dłonie.
Jest dobra dziewczyna.
To tyle o czarownicach.
Pani MacKenzie powie jesteś taki sam jak ja -
nie ma żadnych poza książkami przygodowymi.
O tak, istnieją.
Wymyślała więcej z jej bajek?
Nie wymyśliłem tego. Tam jest czarownicą w Glen.
Och, dolina.
Uderza w wielki bęben w jej domu.
I żyje z dzikimi zwierzętami i jeździ na miotle.
Jamie MacNab mi powiedział.
On i Hughie i Geordie ją zobaczył.
Wypełniają twoją głowę z bzdurami.
I po raz setny, zrobisz to nie nakarmić tego kota przy stole?
Zwłaszcza z mięsem.
Ona lubi mięso, i jest wiedźma.
Teraz, Maryjo...
To biedna mała dusza zadzwonił do Lori MacGregor
to wynajęta zagroda w dolinie od pana Peddiego.
Spędza większość swojego czasu tkanie na krośnie ręcznym.
To właśnie „bębny” twoi przyjaciele słyszeli.
A teraz co powiesz?
Ona jest czarownicą.
Ona jest trochę dziwna, to prawda.
Wygląda na to, że jest laską
to się nie miesza z innymi ludźmi,
ale pamiętaj, ona nie jest byłem tam długo.
Niektórzy z pasterzy w Glen powiedzmy
ma rzadkie podejście do tego zwierzęta i ptaki i tak dalej.
A teraz uważaj na Thomasinę nie rozlewa kremu.
Krem?
Och, tylko mała kropla, Panie Andrzeju.
Pomaga jej widzieć w ciemności.
Tak mi powiedziała. Prawda, Thomasino?
Tam, słyszysz?
Zapytaj ją, czy chce, żebym wyszedł i weź moją wędkę i złap jej łososia.
(szepcze) Tomaszina...
(miauczy)
Ona mówi: nie,
wolałaby pójść do sklep w dzień targowy
i wybierz własną rybę.
Zawsze.
No dalej, nie mów więcej o czarownicach i magii.
Po prostu zmów modlitwę, położyć się do łóżka.
I opiekuj się Mamą w niebie i my tutaj,
zwłaszcza tatuś i pani MacKenzie
oraz Willie, Geordie i Jamie oraz Hughie, Tammas i Bruce
i żaba Geordiego i Thomasina i ja.
To wszystko do jutra. Szczerze Twoja, Maryjo. Amen.
Dobranoc, naprawdę twoja Mary.
Kapcie?
W górę. W dostajesz.
Oto jesteśmy.
Dobranoc.
Dobranoc, tatusiu.
(szepcze) Tomaszina.
Mówiłem ci o tym wcześniej, kochanie.
Nie wolno ci trzymać tego kota wieczorem na łóżku.
Tam.
Och, proszę, pozwól mi ją mieć.
Nie, możesz mieć swoją lalkę jeśli chcesz.
Nie chcę mojej lalki. Proszę.
Ona musi wyjść i musisz iść spać.
No dalej, połóż się. Jest dobra dziewczyna.
Dobranoc. Dobranoc.
Dobranoc, Thomasino.
Wiesz, że.
Tak, wiedziałem
a MacDhui nie.
To jest wystawiane na noc
to był po prostu nonsens.
Mogę wejść ponownie kiedy tylko chciałem.
Maryja i ja czy wszystko się udało.
To było takie proste.
Tomaszina.
Thomasina, chodź na górę.
Ale nie dzisiaj.
Przypomniałem sobie, że była środa
w noc poprzedzającą dzień targowy.
O świcie ustawiali stragany
a więc środa zawsze moje wieczory.
I właśnie wtedy, gdy zaczynałem mieć ochotę na śniadanie,
rynek się przygotowywał aby to zapewnić.
Ryby, świeże ryby
i najlepszy do tego sos -
niebezpieczeństwo, że pomogę sobie...
co wymagało przebiegłości i ostrożność,
duża ostrożność...
i prędkość!
(szczeka)
(Thomasina krzyczy)
Ty, zejdź z drogi! Wysiadać!
Maryja?
Maryjo, przyjdź i zjedz twoje śniadanie.
Co robi dziecko?
Maryjo!
Nie mogę znaleźć Thomasiny. Szukałem wszędzie.
Ona nie może być daleko. Chodź, teraz usiądź.
Nie wróciła do domu wczoraj na noc.
Za to, co wkrótce otrzymamy,
niech Pan nas uczyni naprawdę wdzięczny.
Amen. Nie jestem głodny.
Tatusiu, ona musi się zgubić.
Oczywiście, że nie.
Koty nie gubią się, gdy już to zrobią zdecydował się ruszyć do ludzi.
Właśnie spędziła wieczór i jeszcze nie wrócił, to wszystko.
Nie było jej całą noc wcześniej,
ale ona zawsze wracała.
Wspina się na drzewo i wchodzi do mojego okna.
Co? Zawsze tak było.
To nasz sekret.
Tak, z pewnością tak.
Cóż, wychodzę teraz na operację.
Bądź dobrą dziewczynką. Zjedz śniadanie.
Nie martw się cipka, dziecko.
Ale ona jest zagubiona.
Thomasina jest zbyt mądra zgubić się.
Lubisz ją, prawda?
Tak, oczywiście.
Zrobiłbyś dla niej wszystko gdybym cię o to poprosił?
Obietnica?
Zawsze.
Cóż, pozwól mi iść i popatrzeć dla niej, proszę.
Obiecałeś.
Jesteś jeszcze bardziej przebiegły niż Thomasina, ty mała małpko.
Rozstaniemy się. Maryjo, pójdź ze mną.
Hej, kim jesteś szukasz, synu?
Zagubiony kot. Widziałeś takiego?
Nie na moim stoisku. Idź już. Kontynuować. Jestem zajęty.
Ona jest dużą... panią MacFarland, co byś chciał?
Ładna kapusta.
Czy widziałeś zagubionego kota?
(w języku gaelickim)
Dziękuję bardzo.
(kot wrzeszczy)
Pieprzyć kota!
Och, to nie Thomasina.
Ale nieważne. Znajdziemy ją.
Hughie, Mary, znalazłem ją!
Ona tu jest, Mary!
Oj, Thomasino. Daj mi ją.
Myślę, że nic nie jest uszkodzone,
ale ona jest strasznie sztywna.
Och, biedna Thomasino.
Nie mogłem nic na to poradzić, konstablu.
Szedł tuż przede mną.
(kobieta) Wygląda jak Bruce.
Bruce'a? Mój Bruce?
O co w tym wszystkim chodzi?
Och, panie MacDhui.
Jesteś tu w samą porę.
To Bruce Tammasa.
Gdzie on jest?
Spokojnie, Tammas. Stały.
Jest nieźle zmiażdżony, sir.
Nie mogłem nic na to poradzić, Panie MacDhui.
Lepiej go odzyskaj na operację – szybko.
Bruce jest moimi oczami, Panie MacDhui.
Czy możesz go uratować? Zrobię co w mojej mocy. Zostań z nim, Angus.
Jest teraz w dobrych rękach, Tammas. A teraz chodź, pójdziesz ze mną.
To zajmie długi czas.
Mam nadzieję, że jego serce to wytrzyma.
Czy jesteś gotowy?
Spencer Wells, Willie.
Jak się ma, Willie?
Ma się dobrze.
Co wy, dzieci, robicie?
Maryjo, odejdź stąd.
Tatusiu, tu Thomasina. Jest zraniona.
Odejdź, dziecko.
Proszę, spójrz na nią. Jest strasznie chora.
Masz, Willie, weź tego kota.
Tato, tato, proszę, spójrz na nią. Proszę, wyzdrowiaj ją.
Mary, nie możesz tu zostać.
Teraz posłuchaj mnie.
Mam Ślepą Tammasę pies tutaj. Jest ciężko ranny.
Cóż, Thomasina też. Jeśli tylko na nią spojrzysz!
W porządku, popatrzę na nią, ale odejdźcie wszyscy.
Wyleczysz ją? Obiecujesz?
Tak, obiecuję, ale wyjdź.
Pospiesz się. Wyjdźcie wszyscy.
Myślę, że ty lepiej spójrz na nią, proszę pana.
Nie teraz, stary. Mamy pracę do wykonania.
Panie MacDhui, proszę spojrzeć.
Szybko, zabierz ją stąd, i ten materiał, na którym leży.
Ten kot ma tężec. Zabierz ją stąd.
Zajmij się nią, zdezynfekuj ręce i pośpiesz się z powrotem.
Ale, proszę pana... panie MacDhui, obiecałeś dziecku.
Kotowi nie da się już pomóc. Zrobisz, co ci powiem?
Pospiesz się, stary. Mamy psa do zapieczętowania.
Tak, zrobię to.
Będę.
Już prawie godzina.
Jak długo to może trwać?
Tak, czekanie jest trudne.
(drzwi otwierają się)
Cóż, Bruce przeżyje, Tammas.
Znowu będzie nawet chodzić.
Dzięki Bogu.
Zabierz mnie do niego.
Nie teraz. Nadal jest nieprzytomny.
Ale przyślę Williego żeby cię zabrać dziś wieczorem.
Bruce cię wtedy pozna.
I wyzdrowieje?
Tak, bądź jak nowy.
To świetna umiejętność ma pan, panie MacDhui,
i nikt nie może temu zaprzeczyć.
A teraz, co ci mówiłem?
Chodź, Tammasie, Zabiorę cię do domu.
Niech cię Bóg błogosławi, Panie MacDhui.
Niech cię Bóg błogosławi.
Puls ma w porządku.
Zostanę z nim dopóki się nie obudzi.
Tak, zrobi to.
Nigdy nie myślałem, żeby zobaczyć taki zabieg.
Tak, i co musisz teraz zrobić
będzie równie trudne, myślę.
Musisz powiedzieć dziecku o jej kocie.
„Pucharz próbuje swój chleb, żeby zarobić
"i czy uczciwy grosz się obróci.
„Kiedy błoto na naszych butach pozostawiać plamy,
„Jego gotowa pomoc dobre zyski z płatności.
Befeter widzimy dzisiaj…”
Tata, Thomasina - czy jest lepsza?
Nie cierpi już bólu, Mary.
Co było z nią nie tak?
Pozwól mi do niej pójść.
Jest lepsza, prawda?
Mary, uch, teraz, czy będziesz słuchać?
Posłuchaj mnie tylko przez chwilę.
Widzisz, są pewne rzeczy
z którym musisz nauczyć się stawiać czoła,
nawet jeśli na początku wydają się trochę niesprawiedliwe.
Gdzie ona jest?
Rana Tomasziny została zatruta,
i mogła zrobić inne zwierzęta domowe ludzi chorują, a nawet umierają.
Ale uratowałeś ją?
Nie mogłem, Mary. Nie mogłem.
Widzisz, są pewne rzeczy, które robi twój tatuś może zrobić, a pewnych rzeczy nie.
Co jej zrobiłeś?
Ja... kazałem ją uśpić.
Nie było nic innego Mógłbym to zrobić.
Spróbuj zrozumieć, Mary.
NIE! NIE! Powiedziałeś uczyniłbyś ją lepszą.
Obiecałeś! Obiecałeś! Chodź, Maryjo...
Nigdy więcej się do ciebie nie odezwę! Maryjo, proszę...
Obiecał, i zabił Thomasinę!
Ona nie żyje!
Podejdę do niej.
Zawsze.
I weź wszystko, czym była miała na sobie, kiedy znalazła kota.
Wszystko, słyszysz?
I spal to, czego nie możesz ugotować.
Nie zdawałem sobie sprawy, że była zniosę to bardzo ciężko.
Czy nie mógłbyś uratowałeś kota?
Było ranne, zakażony tężcem.
Zrobiłem to, co było słuszne.
Kupię jej kolejnego kota.
Nie mogę?
Dobrze? Nie mogę?
Cóż, kupię ją cokolwiek ona chce.
Dlaczego tak to przeżyła?
Dla mądrego człowieka,
musisz się strasznie dużo nauczyć.
Nie bądź taki smutny. Zrobisz sobie krzywdę.
Słuchaj, powiem ci, co zrobimy.
Damy Thomasinie to, co najlepsze pogrzeb, jaki kiedykolwiek miał jakikolwiek kot, prawda?
Tak, z pełnym serwisem i wszystko.
Moja mama ma po prostu odpowiednie pudełko
to by wystarczyło na trumnę.
Moglibyśmy zerwać trochę kwiatów i odpraw procesję,
jak wtedy, gdy pochowano starego Dougala.
Wszyscy we wsi zobaczyłby nas.
Tak, będziesz nosić żałoba wdowy
i idź z tyłu trumna, płacz.
A tutaj Ania, może być główną żałobniczką.
Potrafię strasznie głośno płakać, Mary.
(udaje szlochanie) Nie teraz.
Czy założę kapelusz i czarny płaszcz?
Pani MacKenzie ma jednego.
Tak, wszyscy się przebierzemy i niech wszyscy przyjdą.
Ja wiem! Jamiego dopiero uczę się gry na rurach.
Nie jest zbyt dobry... Potrafię zagraj w Lament Macktintosha!
Będę nosić moją sukienkę, kilt mój skean dhu i sporran,
i każdy na ulicy powie: „Idzie biedna wdowa MacDhui”,
"zakopanie jej kochanej Thomasiny,
haniebnie zamordowany, Boże świeć nad jej duszą.”
Czy to zrobią? Naprawdę?
Zawsze. To będzie wspaniałe, wielka procesja.
Zobaczysz.
Zaraz pójdziemy po Thomasinę!
Tak, daj spokój.
Otworzyłem oczy
a gdzie byłem?
Mówią tak, żeby umrzeć
to podróż od światła w ciemność,
ale tu znów było jasno.
To nie był spokojny, niekończący się sen.
Leciałem
latanie dziko
bez ciężaru i wysiłku
nurkowanie, spinning
upadek do tyłu i w dół
w mgłę czasu
gdzie moi przodkowie byli czczeni
w świątyniach Bast
tysiące lat temu.
(miauczenie)
Bast, bogini kotów
bogini o złotych oczach
gapić się i patrzeć
ciągnąc mnie w górę i w górę
i w górę i w górę.
Potem były kwiaty
kwiaty wszędzie
wszyscy wokół mnie, dotykający mnie
i dźwięk muzyki
wystarczająco dziki, aby obudzić zmarłych.
( „Lament Mackintosha”)
Na litość boską,
jakie są dzieci dzisiaj pochować?
Kot Mary McDhee, Thomasina.
Mój wnuk Hughie mi powiedział
jej ojciec nie mógł się tym przejmować aby wyleczyć jego chorobę.
Ulubieniec jego własnej córki.
Ach, cóż, może był wtedy zajęty,
wiesz, co z psem Tammas,
i mimo wszystko, to oczy niewidomego.
Ulubieniec jego własnej córki.
Trudno to zrozumieć.
Prawidłowy. To jest wystarczająco daleko.
Umieść to tutaj.
Teraz zdobądź trochę kamieni i buduj kopiec na grób.
A teraz zdejmij trumnę
i odłóż to tam, wy dwaj.
Chodź, pospiesz się.
A teraz weź trochę kamieni.
Chodź, przynieś trochę kamieni.
To wystarczy.
Teraz przejdźmy dalej z obsługą.
Podejmę usługę.
To był mój pomysł. Nie, nie jesteś.
Jestem najstarszy, i przyszedłem przygotowany.
Bracia, przyjaciele, i inni żałobnicy...
(Jamie) Och! No dalej.
Przybyliśmy tu dzisiaj
pochować Tomaszinę i ją chwalić.
Była przyjaciółką Maryi Tutaj MacDhui, którego wszyscy znacie.
No cóż, w każdym razie ona tam jest.
(szloch)
Cii! Jeszcze nie. Wstrzymaj swój hałas.
Thomasina była jedną z najlepszych koty w całym Argyllshire,
i wszyscy jej współczujemy najlepszy przyjaciel i właściciel.
Szkoda! Jeszcze nie, jeszcze nie.
Nie ma wątpliwości, że Thomasina też był świetnym myszem.
Miała kilka wad, tak,
ale nie będę ich tutaj wspominać.
No i jej śmiertelne szczątki teraz odpoczną.
Teraz!
(szloch)
( O'Loch Lomond")
i Twoje Bonny Braes
nad Loch Lomond
nigdy więcej się nie spotkamy
nad Loch Lomond
i wezmę...
To Szalona Lori.
w Szkocji wcześniej...
To wiedźma!
Ona po nas przyjdzie. Biegnij po to!
Biegnij szybko!
Ona jest czarownicą!
Biegnij po to!
Czarownica! Czarownica!
Co oni robili?
Twoje serce wciąż bije.
Och, biedactwo.
Czy oni nie wiedzieli?
Pójdziesz ze mną.
Maryjo, wejdź i zjedz kolację.
Witaj, Maryjo.
Co robiłeś? całe popołudnie?
Mary, twojego ojca rozmawiam z tobą.
Pani MacKenzie, Widziałem wiedźmę
która żyje w Glen.
Co?
Wszyscy od niej uciekaliśmy...
Hughie i Geordie i Jamie, Jock i Annie.
Co to za bzdury teraz?
I co robiłeś w dolinie?
A ona jest czarownicą.
Widziałem ją. Więc tam.
Mary, te... te kocięta Amanda miała kota pana Peddiego
są teraz gotowe opuścić matkę.
Chcesz przyjść i wybrać jeden dla siebie?
Maryjo!
Czy chciałbyś przyjść
do pana Peddiego ze mną jutro
i wybrać kociaka?
Jamie MacNab potrafi grać w „Mackintosh’s Lamentuj” na rurach
z zaledwie dziewięcioma błędami.
Odpowiedz mi, Maryjo.
Odpowiedz swojemu ojcu, dziecko.
Ale nie jest zbyt dobry w „Loch Lomond”.
To jest śmieszne.
Jeśli to jest jej sposób dąsać się tylko dlatego, że...
Nie chcesz kolacji?
Nie, nie mam. A teraz kto się dąsa?
Powiedz pannie MacDhui, jeśli chce kotku, będzie musiała przyjść i mnie zapytać.
Kiedy wszyscy byli naprawdę przestraszeni widzieli wiedźmę, z wyjątkiem mnie.
nie byłem.
Po prostu na nią spojrzałem i powiedziałem: – Nie boję się ciebie.
Och, daj mi siłę.
Ach, ty i twoje historie.
Zjedz kolację.
Teraz to zrobiłeś twój ojciec jest zły.
Nie, nie mam. Mój ojciec nie żyje.
(szloch)
Nie płacz, dziecko.
Nie widziałem, jak płaczesz przez długi, długi czas.
Słuchaj, Mary, przykro mi o Thomasinie.
Mówiłem ci.
Kupię ci kolejnego kota,
a może mały piesek być całkowicie swoim.
Czy nie chciałbyś tego?
Słuchaj, dziecko, nie mogę przywróć Thomasinę do życia.
Co się stało, to się stało!
Och, bardzo dobrze.
Dobranoc w takim razie.
Och, dziadku, nie mów tak dalej.
Pogrzeb tego kota był niczym ale gra dla dzieci.
Nie dla niektórych z nas. Mówię ci...
Mówiłem to już wcześniej i mówię to teraz -
ten pan MacDhui nie robi tu nic dobrego.
Nie przerywaj mi, kobieto.
To mieszczanin, nie góral.
On nie ma uczuć w ogóle dla zwierząt.
Och, podejdź teraz, dziadku. Niektóre wokół rolników...
Rolnicy?
Czy nie słyszałeś że wydał rozkaz
zniszczyć całe stado bydła Iana MacClennena
bo jedna krowa była chora?
Takie jest prawo. Mieli pryszczyca.
Za moich czasów to nie było prawo,
i to był tylko MacDhui opinię, że je mają.
(wzdycha) I spójrz na jego akta.
Nieważne bydło.
Stary pies Annie Laggan Rabbiego – kazał go zabić.
Uratował Niewidomą Tammasę Jednak Bruce'a.
Och, tak, to było dlatego wszyscy tam byli i oglądali.
To było po prostu popisywanie się.
Teraz, Dziadku, nie powinieneś tego mówić.
Cóż, mężczyzna zrobił to co zrobił...
i nie zrobiłby tego nawet zadaj sobie trud
leczyć własną córkę kot, kiedy był chory...
nie jest lepszy od mordercy.
Byłoby dobrze gdyby odszedł.
Zrobiłbym za gorąco dla niego tutaj,
Mówię ci, gdybym był młodszy.
Podobnie inni.
On i jego nowomodna nauka.
Maryjo!
Mary MacDhui!
Wychodzisz się pobawić?
Maryjo!
Ona dzisiaj nie wyjdzie. Jest w żałobie.
A tak w ogóle, mamy pracę do wykonania.
Jaka praca?
Tworzenie się Towarzystwo Przeciwko MacDhui
aby wypędzić go z Inveranoch.
Och, posłuchaj go.
Mój dziadek powiedział, że nie lepszy od mordercy.
Twój dziadek?
I powiedział mi pan MacDhui
miał dwa całe stada krów zamordowany
bo pomyślał jedna bestia była chora.
Ludzie mówią, że powinien odejść, i myślę, że powinniśmy do nich dołączyć.
A co robi Ślepa Tammas powiedzieć o nim?
Och, on jest tylko jeden.
Oto, co zrobimy.
Ja i ty, Geordie...
Poranek, Pani MacLeod.
Poranek.
Nie myślisz o wzięciu twój kot do pana MacDhui, prawda?
Dlaczego nie? Och, nie zrobi tego zawracaj sobie tym głowę.
Jego to nie obchodzi dla niczyich zwierząt.
Co?
On po prostu powie, „Nie da się wyleczyć”
a potem go zabić. Uciekaj z tobą.
To prawda. Nawet to zrobił do kota własnej córki.
I pies pani Laggan. Zabił ich.
Słyszałem o Rabbie, ale był strasznie stary.
Ten twój kot jest młodszy niż Mary's Thomasina.
Zabierz go tam,
i on po prostu dostanie swoje butelka chloroformu i...
Tylko chwilkę, Harry. Słuchać.
Właśnie mówiliśmy pani MacLeod, panu. Wallis, o panu MacDhui.
Radzę ci tego nie robić żeby zabrać tam psa.
myślę o odbudować moje chlewy.
Wiesz, miałem dwie epidemie pomoru świń do chwili obecnej.
Rozmawiałeś z tym nowym weterynarzem... uh, MacDhui?
Jeszcze nie. Czy on jest dobry?
Jedna z krów pana MacClennena chorował na pryszczycę,
i pan MacDhui zabito całe dwa stada.
Ta moja młoda Annie
wziąłem mój najlepszy czarny szal wczoraj z mojej szafy
i podarł go na wstążki w jakiejś grze.
Tak, widziałem je granie na pogrzebach,
grzebać młode Kot Mary MacDhui.
(Geordie) Panie MacDhui zabił to.
Zabił to?
Tak, tak samo jak on Pies pani Laggan.
Zabija rzeczy.
Uratował Bruce'a Tammasa, chłopcze.
Ano, bo wszyscy oglądałem.
To było popisywanie się.
To morderca zwierząt.
Mówisz, że zabił kot jego córki?
Nie podobało mu się to,
więc wziął broń i zabił.
Jego pistolet? Dobrze!
Och! Czy to nie jest okropne?
No cóż, teraz, Andrzeju.
Cieszę się, że cię widziałem.
Chciałem z tobą zamienić słówko o Maryi.
Zrobiłem, co powiedziałeś, poprosił ją, żeby przyszła
i wybierz jednego ze swoich kociąt,
ale ona by tego nie miała, albo ja.
To jak mówienie z pustą ścianą.
Dla dziecka w jej wieku uczucie jest silniejszy niż rozsądek.
Wiesz o tym, Andrzeju.
Tak, i zwykle jest to smutek też szybko zapominam,
ale śmierć tego kota, to prawda jak obsesja na jej punkcie.
Cóż, ona jest kimś samotnego dziecka.
Wybacz mi.
Ona nie ma matki, a ona potrzebuje kogoś do kochania.
Ona ma mnie. Zrobiłbym dla niej wszystko.
Żadne dziecko nigdy nie było tak kochane. Bezinteresownie?
Co masz na myśli?
Powiedz mi prawdę, Andrew.
Może byłeś trochę zazdrosny
tego jej kota?
Prawda, teraz.
Zwierzę trzeba było zniszczyć.
I tak by umarło. Możesz mi wierzyć na słowo.
Angus, wyświadczysz mi przysługę? Czy ty myślisz, że mógłbyś z nią porozmawiać?
Może będziesz w stanie przemówić jej do rozsądku.
Cóż, mogę spróbować.
Chciałbym, żebyś to zrobił.
Jest teraz w domu.
Powinieneś wyjść się pobawić w słońcu
i nie marudzić tutaj, w pomieszczeniu.
Geordie MacNab i Hughie przyszedł o ciebie pytać.
Dlaczego nie pójdziesz i szukać ich?
(pukanie do drzwi)
Och, panie Peddie, Pana Andrew nie ma.
Właśnie przechodziłem obok, Pani MacKenzie,
i pomyślałem Zadzwoniłbym do Mary.
Czy byłaby w domu, myślisz?
Jestem tutaj, panie Peddie.
Cóż, teraz jesteś.
Byłaś taka cicha, Nie widziałem cię.
Na zewnątrz jest dość ciepło.
Rozsądnie jest pozostać w środku.
Nie miałbyś nic przeciwko, gdybym usiadł? i odpocząć chwilę?
Tutaj?
Och, myślę, że schody są wspaniałym miejscem
kiedy chcesz mieć dobra myśl.
Wiesz, właśnie myślałem teraz o twojej Thomasinie.
Co z moimi własnymi kotami,
Wszystko mi się miesza na wspomnienie jaki był twój.
Thomasina, teraz był około...
Ona.
O tak, ona tak. Tomaszina.
Miała o czym...
na razie?
I czy nie miała siusiu kwadratowy płomień na piersi?
Nie, był okrągły.
Okrągły? Zawsze! Teraz mi przypomnisz.
To było okrągłe, tak.
Ale miała trójkę małych białe stopy, prawda?
Żadnych białych stóp. NIE? Oh.
Ale ona miała różowy nos
z dwoma czarnymi plamkami.
Pamiętam to dobrze.
Żadnych plamek.
Żadnych plamek?
Czy pamiętasz?
jak by siedziała i wyglądała czasami na ciebie
tylko z końcówką pokazywania języka?
Kiedy czekała na karmienie.
Tak, kiedy czekała być karmionym.
Widzisz, Maryjo, Thomasina wcale nie umarła,
tak naprawdę nie umarł,
nie wtedy, gdy ją pamiętamy razem tak,
ponieważ ona żyje w naszych umysłach. NIE!
I tak długo, jak pamiętasz ją w ten sposób, nigdy nie umrze.
Po prostu przywołaj ją do swoich myśli, i ona przyjdzie,
nawet gdybyś miał kolejny mały kotek do pokochania.
Wiesz, mówiłem do ciebie tato, właśnie dziś rano...
Mój tatuś nie żyje.
Zabiłem go.
Czy ty, Maryjo?
══ Konwertowane przez dw817 ══
Zabiłem go.
Włożyłem go do pudełka w nim kwiaty.
Wszyscy zabraliśmy go do Glen i odbył się pogrzeb,
a teraz nie w ogóle kogokolwiek.
Maryjo...
NIE! Lubię być sam!
Dzień dobry, Birnie. Jestem tu, żeby popatrzeć na byka.
Wypuściłem go. Jest na padoku.
Och, prawda. Znajdę go.
Nie ma takiej potrzeby, panie MacDhui.
Poradzi sobie bardzo dobrze.
Powiedz mi tylko, ile twoje opłaty są.
O co w tym wszystkim chodzi?
Nie będę już więcej potrzebny weterynarz.
Jeśli coś jest nie tak z moimi bestiami,
Wezmę je do kobiety w Glen.
Ona jest u nich rzadka i, jak mi powiedziano, nic nie pobiera.
Czy to tam bierzesz krowę?
Tak, mój mężczyzna jest.
Co jest z nią nie tak?
Jest wysuszona.
Masz tyle szans dostając kufle piwa jako mleko
słucham tych bzdur.
Myślałam, że się stajesz oświecony, Birnie.
To, co robię z moimi bestiami, to nie troszcz się o siebie, panie MacDhui.
Ta krowa nie ma żadnej choroby podlegającej zgłoszeniu zgodnie z aktami starostwa.
Twój byk też nie.
Tak, wtedy nie wiedziałem jakim byłeś weterynarzem -
zabijanie bestii kiedy Ci pasuje.
Co?
Tak, mój magazynier usłyszał to od swojego syn w szkole w Inveranoch -
psy i koty nie jesteś do niczego potrzebny,
nawet zwierzątko własnego dziecka.
Widzę. Więc wierzysz, że
i wracasz do czary i przesądy.
Powiedziałeś, że czasy się zmieniają.
No cóż, może się zmieniają z powrotem, panie MacDhui.
Stare środki są równie dobre jak nauka z książek, proszę pana.
Dzień dobry.
Oprócz Maryi, Teraz mam kolejny ból głowy.
Zdaje się, że cała wioska bojkotując mnie i rozpowszechniając opowieści
o tym, co za bezduszność potworem jestem.
Och, kilkoro dzieci.
To przynosi efekty.
Za kilka dni ludzie zapomnieli
ten pies niewidomego żyje dzięki mnie,
ale pamiętają te nieliczne stworzenia które musiałem zniszczyć.
Bądź cierpliwy, Andrew. Pacjent?
Powiedz mi coś.
Co wiesz o A półrozumna kobieta o imieniu, uh...
o imieniu Lori kto udaje wiedźmę?
Cóż, wynająłem ją zagrodę, w której mieszka.
Wiem to. Dlatego cię pytam.
I nie jest też półinteligentna czy ona udaje wiedźmę.
Została tak oznaczona, tak samo jak ty powiedz, że nazwano cię potworem,
tylko jej to nie przeszkadza, bo chce zostać sama.
Cóż, nie udaje jej się to.
Co najmniej dwóch rolników, których wygrałem rundy do leczenia naukowego
zabierają do niej swoje bestie.
Tak, słyszałem, że ona ma niezwykłą umiejętność obcowania ze zwierzętami.
Jaka umiejętność?
Bez prawdziwej wiedzy, możesz wyrządzić wielką krzywdę.
Czy przyjąłbyś chore dziecko? do znachora?
Niektórzy ludzie tak mają dary naturalne, Andrzej,
i Lori MacGregor rzadka cecha miłosierdzia.
Ponieważ znasz ją tak dobrze, może byś jej powiedział
przestać podważać postęp, jakim jestem próbuję sprowadzić tutaj tych ludzi.
Dlaczego ty jej nie powiesz, Andrew,
i powiedz mi później co o niej sądzisz.
Zawsze. Tak, zrobię to pewnego dnia,
i połóż jej kres ingerencja w moją pracę.
Czas minął
i zacząłem widzieć i poczuj jeszcze raz.
Nie pamiętałem żadnej części mojego pierwszego życia
chociaż coś mi mówiło Mieszkałem już wcześniej
że nadal jestem sobą.
Słyszałem, że to kot ma dziewięć żyć.
Zaakceptowałem ten fakt, więc...
to było moje drugie życie
moje życie z dziewczyną o imieniu Lori.
Była delikatna i miła, Dam jej to,
ale nie wydawała się uświadomić sobie -
ani też inne stworzenia wokół mnie – jaki byłem ważny.
Oto jesteśmy.
Wy wszyscy -
Dorcas, Mack,
Pedał,
Wąsik - bądź miły teraz do Thomasiny.
„Bądź miły” – powiedziała
ale żaden z pozostałych nie zapłacił w ogóle nie zwracaj na mnie uwagi.
Tak naprawdę nie były w każdym razie mój gatunek.
Tomaszino, kochanie,
idź i spaceruj w słońcu teraz możesz.
Są tu inni którzy nie są.
Nie byłem już ważny
traktowani tak samo wszyscy inni.
Teraz już wiedziałem jak czuje się król na wygnaniu.
Hughie, Jamie, szybko!
(Jamie) Co to jest? Przyjdź i zobacz szybko.
Borsuk.
Był w pułapce długi czas,
i jest ciężko ranny.
Co z nim zrobimy?
Jeśli spróbujemy wziąć zastaw pułapkę, on tylko ugryzie.
Moglibyśmy go owinąć w worku, pułapce i w ogóle,
i zabierz go do wieś, do weterynarza.
Do pana MacDhui? Nie możemy tego zrobić.
Próbujemy się go pozbyć.
Co jeszcze?
Czy nie moglibyśmy zabrać borsuka? do wiedźmy?
Ona jest bliżej.
Tak, to prawda.
Nie potrafiła wyleczyć bałaganu tak jest z magią.
Założę się, że mogłaby.
Pan MacDhui by to zrobił tylko to zabij,
więc go zawińmy i zaprowadź go do wiedźmy.
Jamie, weź rzeczy. Dostanę worek.
Uważaj teraz.
(warczenie borsuka)
Masz go? Tak, mam go.
Widzenie i słyszenie tych chłopców dał mi to
Uczucie „byłem tu już wcześniej”.
Wiesz, co mam na myśli?
Znałem ich, a jednak nie.
Sprawili, że poczułem się jakoś niespokojny,
więc miałem na nich oko.
Cóż, kto to zrobi więc zabrać go do niej?
Ty. Jesteś najstarszy, zawsze nam to mówisz.
Tak, ale - ale to był pomysł Geordiego.
Jest za duży dla Geordiego do niesienia,
ale jeśli się boisz...
Nie boję się niczego.
No to dalej.
Połóż go pod drzewem i zadzwoń tym dzwonkiem.
(Lori śpiewa po gaelicku)
(brzęk)
(śpiewa przestaje)
Och, biedactwo.
Biedactwo.
O Boże, proszę, Boże, pomóż mi.
(trzaskanie gałązką)
Czekać!
Nie dotykaj tego.
Ale to boli.
Przeklęte pułapki na gin.
Zobacz, co zrobiono, aby... Uważaj na siebie.
Rzuć to. To się rozerwie wypchnij gardło.
Nie zrobi mi to krzywdy. Żadne stworzenie mnie nie krzywdzi. Oni się nie boją.
Odłóż to. Jesteś szalony. Tak, tak słyszę.
Odejdź od tego. Pozwól mi odejść. Puść mnie!
Przykro mi, ale jestem ranny borsuk może cię zabić.
Żadne stworzenie nigdy mnie nie skrzywdzi. Nie dotykaj go!
Zostaw go mnie.
Do ciebie?
Dlaczego, kim jesteś?
Nazywam się MacDhui. jestem weterynarz z Inveranoch.
Jesteś?
Teraz widzę.
Co masz na myśli?
Masz umiejętności że nie mam,
umiejętność, o którą się modliłem kiedy znalazłem borsuka.
Nie widzisz? Jesteś przeznaczony mu pomóc, a ty musisz.
To nie ma sensu, mówię ci. Jest już za późno.
Bądź milszy, połóż go z jego bólu.
I cudownie dać mu życie.
Masz do tego umiejętności.
Proszę, na litość boską.
Nie idź!
Muszę zdobyć instrumenty. Są w moim samochodzie.
Boże, ty go posłałeś.
Proszę, spraw, żeby się pospieszył.
Cóż, to wszystko.
Musimy zobaczyć, jak to będzie wyglądać.
Mimo to są to wytrzymałe stworzenia z wielką witalnością.
Ma szansę.
Błogosławię i dziękuję za danie mu szansy.
Będzie musiał zachować ciszę dopóki rany się nie zagoją.
Masz miejsce gdzie możesz go trzymać?
Tak. W porządku.
Czy to wszystko są dzikie stworzenia pod twoją opieką?
Tak, przychodzą tu do mnie.
Jakiś instynkt lub opiekun anioł je przynosi.
I jakie leczenie dajesz je?
Jedzenie, ciepło, komfort i miłość.
I pozwól naturze działać swoim torem,
i to ich naprawia.
A co z innymi bestiami które są do ciebie przynoszone?
Krowa rolnika Birnie, na przykład.
Wiem o tym wszystko. Co dla niej zrobiłeś?
Odesłałem ją do niego z wiadomością żeby był dla niej milszy.
Ha. Jakbym widział jego twarz.
A to?
Znalazłem go pewnego ranka drzewo na zewnątrz w pudełku.
Miał złamaną nogę, ale teraz jest mu lepiej.
Cóż, mogę opisać dla ciebie jego anioł stróż.
Ma około sześciu lat, rude włosy, i nazywa się Geordie MacNab.
Cóż, miej oko o borsuku, panno MacGregor,
i zobacz, że tego nie robi zdejmij opatrunek.
Tak, będę go obserwować.
Wiesz, hm, w Inveranoch,
oni, uh, nazywają cię „czarownicą”,
i jeśli uda ci się zdobyć wszystkie te stworzenia tutaj, aby żyć razem w pokoju,
być może jest trochę w tym prawdy.
Prawda jest taka że mają bezpieczeństwo
ponieważ nie mają strachu.
Zwierzęta nie są jak ludzie.
Walczą i zabijają tylko wtedy, gdy są głodni lub boją się,
nie dla zysku ani dla udowodnienia jak silni są.
Nie musisz być czarownicą to zrozumieć.
Co sprawiło, że tu przyszedłeś, Panie MacDhui?
Cóż, ja-myślałem, że, uh... To teraz nie ma znaczenia.
Muszę iść. Mam pracę do wykonania.
Czekać. Muszę ci zapłacić za pracę, którą wykonałeś.
Nie ma potrzeby.
Czy weźmiesz to, więc ode mnie?
Udało mi się tutaj.
W takim razie cieszę się, że to mam.
Dziękuję.
Znałem tego człowieka... a mimo to go nie znałem.
Przypominał mi kogoś
czegośczego brakowało w moim obecnym życiu.
Jak myślisz, co zrobił?
Zabiłem to.
Ale wiedźma mu na to nie pozwoliła.
Raczej nie pomoże ją teraz magią, prawda?
Załóżmy, że spojrzeliśmy przez okno.
To nasz borsuk. Jesteśmy za niego odpowiedzialni.
Zawsze. Może jeśli byliśmy ostrożni...
Chodź, Geordie.
Jeśli nas złapie,
możesz powiedzieć, że przyszedłeś zobaczyć jak radzi sobie twoja żaba.
Chcesz wiedzieć, prawda?
No dalej.
(Lori śpiewa po gaelicku, walenie w krosno)
Psst!
(cicho) Borsuk jest tutaj. Myślę, że nie żyje.
Mówiłem panu, panie MacDhui zabiłby go.
Tutaj, Geordie, jesteś najmniejszy.
Wejdź na górę i rozejrzyj się.
On nie jest martwy. Widzę, jak oddycha.
(Hughie) Jesteś pewien?
(szczeka)
Uwaga!
(chrząkanie)
(Geordie) Oj!
(szczeka)
(dzwoni dzwonek)
Puść mnie!
Och! Wszystko w porządku.
O co chodzi?
Czego się boisz?
Puść mnie!
Jesteś tym, który przyniósł mi żabę.
Teraz jest mu lepiej. Jego noga się zagoiła.
Chcesz go z powrotem?
Potem przyjdź i zobacz się z nim.
Nie jest zbyt silny jeszcze skacze,
ale potrafi pływać.
Wchodzi z nią.
Pewnie położyła rzucić na niego zaklęcie.
Oto twoja mała żabka.
Patrzeć.
O, jest lepszy.
Zrobiłeś to za pomocą magii?
Potężną magią, Geordie.
Znasz moje imię.
Kor!
Czy to ty przyniosłeś ranny borsuk też?
Czy nim będzie w porządku, proszę?
Czy robiłeś z nim magię?
Nie, to był pan MacDhui. To, co zrobił, było magią.
Pan MacDhui - czy on uprawia magię?
Ma wspaniałą umiejętność to prawie magia.
Uratował życie borsuka.
Czy mogę teraz iść?
Nie chcesz zabrać twoją żabę?
Dziękuję za wyleczenie mojej żaby.
Już się nie boję.
No nie bardzo, tzn.
ale muszę już iść.
(Jamie) Czy wszystko w porządku?
Tak. Patrzeć, wyleczyła żabę.
Ale co z borsukiem? Jego też wyleczyła.
Rzuciła czar na pana MacDhui i kazał jej pomóc.
To strasznie dobra czarownica.
(puka)
Witaj, Maryjo.
Czy wiesz, co dzisiaj zrobiłem?
Poszedłem do Glen zobaczyć się ze swoją wiedźmą.
Wiesz, ona nie jest w ogóle czarownica.
Ona, uh... nie jest nawet tym, kim była pani. Mack nazywa, uh, „coś dziwnego”.
Jest trochę podobna do ciebie -
chce zostać sam.
Tyle że ona jest, uh,
ona ma wszelkiego rodzaju stworzenia tam z nią -
wiewiórki i króliki, bezpańskie psy, koty,
ech, dzikie ptaki
i -
i borsuk.
Jeśli jeszcze raz tam pójdę,
chciałbyś pójść ze mną i zobaczyć się z nim?
Spójrz, Maryjo, Przyniosłem ci prezent.
(jęczy) Patrzeć.
Coś własnego.
(szloch)
Oj, nie udało mi się nigdzie z nią.
Nie wykazuje oznak zmęczenia tą sytuacją gra, w którą gra, że ​​mnie tam nie ma.
A jakty to rozegrasz, Andrew?
Porozmawiaj z nią, zachowuj się tak, jakby wszystko między nami było normalne,
czytaj jej historie, ale ona nie zwraca na to uwagi.
I ten mały piesek masz dla niej?
Nie miałaby nic z tego. Znowu musiałem to zabrać.
Nie, ona mi nie wybaczy, ponieważ ją zawiodłem.
Przynajmniej w ten sposób ona to widzi.
Myślę, że problem leży głębiej niż to.
Byłeś jedynym ludzkim skupieniem dla jej miłości.
Dlatego jest w szoku rozczarowanie tobą było tak wielkie.
Andrzeju, czy kiedykolwiek o tym myślałeś? ponownego zawarcia związku małżeńskiego?
NIE.
Potrzebujesz innego skupienia za twoją miłość
oprócz dziecka, a Maryja potrzebuje matki.
Dla mnie jest już za późno zakochać się ponownie.
Och... więc widziałeś Lori MacGregor.
Tak, widziałem ją.
Co o niej sądzisz?
Nie wiem.
Ona, uh, ona ma a-a dziwnie się z nią obchodzi,
dziwna umiejętność to instynktowne.
Nie rozumiem, jak ona żyje tam, odcięty, sam,
a mimo to nie wydaje się być samemu.
Powinieneś ją zobaczyć jeszcze raz Andrzej.
Może mogłaby cię nauczyć tę rzadką cnotę.
Jesteś tego w potrzebie, przyjacielu, bardzo tego potrzebuję.
Dobranoc, Angusie.
Witam, panno MacGregor.
Przyszedł więc do Lori
ale zatrzymanie się do tego, co robiła
wkrótce stracił rozum
i kontynuował przyjdę ją odwiedzić.
Nauczyłem się bardzo wiele obserwuję cię.
Gdybym tylko miał umiejętność, którą posiadasz.
Ale masz sposób na to bójcie się tych dzikich stworzeń,
Spraw, by ci zaufali, które chciałbym mieć.
Ale jestem czarownicą, pamiętasz?
Tak, musisz być.
Rzucasz jakiś rodzaj rzucone na nich zaklęcie.
Kocham ich wszystkich.
Kiedy się zgubią albo zabłąkany, albo samotny w bólu,
tego właśnie potrzebują.
Czuję do nich.
I ty, ze wszystkim twoje umiejętności - prawda?
Daję im to, co mam, moją wiedzę na temat tego, co robić.
Wykonuję swoją pracę.
Czy to wszystko dla ciebie?
Musiałeś wybrać zostać weterynarzem.
Nie, mój-mój ojciec sam nim był.
Wybrał to dla mnie,
i był mężczyzną że nie przekroczyłeś.
Nie, całe życie, Chciałem być lekarzem,
o tym marzyłem i na to pracowałem.
Pewnie rzuciłeś na mnie urok żebym ci to powiedział.
Z wyjątkiem mojej żony, Nigdy nie powiedziałem tego innej duszy.
Tylko ona wiedziała.
„Wiedziałem”?
Tak, ona już nie żyje, około pięć lat temu.
Mówisz, że wierzysz Opatrzności i w miłosierdziu Bożym,
i zastanawiasz się, dlaczego tego nie robię?
Jak nie możesz?
Kochałem moją żonę. Zrobiła tylko dobro.
Poszła opiekować się chorymi w czasie epidemii,
sama zachorowała, i umarł.
„Wola Boża jest nieprzeniknione” – mówili mi.
„Bóg jest miłością” – mówili mi.
Co jest prawdą. W to właśnie wierzyła,
jednak Bóg, który powinien to zrobić bądź miłością, pozwól jej umrzeć.
I dlatego go odrzucasz?
Ponieważ twoja miłość umarła, jego miłość nie ma prawdy?
Czy to masz na myśli?
Zadaj sobie to pytanie kiedy zaznałeś bólu.
Widziałem, jak moi rodzice utonęli, Andrzej podczas sztormu na morzu,
ale moja wiara nie umarł razem z nimi,
i nie życzyliby sobie tego. Wiem to.
Przepraszam. Wybacz mi.
Przebaczyć?
Cieszę się, że opowiedziałeś mi o sobie
i powiedziałem ci.
Zawsze.
Ja też się cieszę.
Muszę teraz iść.
Powrót mężczyzny dał mi to uczucie jeszcze raz
że coś takiego miało miejsce innym razem
w innym miejscu...
i pewnej nocy wszystko osiągnęło punkt kulminacyjny.
To było tak, jakby coś ciągnął mnie,
wciągasz mnie
i tak dalej.
Jakoś znałem drogę
chociaż nie wiedziałem dlaczego lub dokąd idę.
(Thomasina miauczy)
(szepcze) Thomasina.
Tomaszina!
Tomaszina! Tomaszina!
Wracać!
Tomaszina!
Maryjo!
(szloch) Tomaszina!
Tomaszina.
Nie, nie!
Puść mnie! Widziałem ją!
Widziałem ją! Puść mnie!
Miałeś rację, że do mnie zadzwoniłeś.
Jest w ciężkim szoku. Może przejść w zapalenie płuc.
Teraz widzę tego oznaki.
Zrobiłem wszystko, co mogłem chwilowo.
Będę w pobliżu pierwszą rzeczą rano.
Dziękuję, Strathsay.
Co powinienem zrobić?
Kontynuuj mierzenie jej temperatury mniej więcej co godzinę.
Teraz jest już nieco ponad 100.
Jeśli będzie jeszcze wyżej, daj mi znać od razu.
Nie zostawię jej. Pokaż Proszę się udać do lekarza, pani Mack.
Lepiej wyjdź z tych mokrych rzeczy. Przeziębisz się.
Słyszałem krzyki, zobaczyłem przybycie lekarza.
Cieszę się, że przyszedłeś, Angus. Martwię się, że jestem chory.
Gdyby złapała zapalenie płuc...
Tak, to wspaniała bitwa
dla małego dziecka walczącego samotnie.
Módl się za nią, Andrzeju.
Proszę o pomoc i miłosierdzie Boże.
Modlić się.
Tak, módlcie się, bo jeśli kiedykolwiek był mężczyzna
potrzebujący miłosierdzia, to ty.
Wiesz, że nim nie jestem za modlitwę,
za to, że upadłem na kolana.
Cóż, módl się na nogach, stary.
To jest to, co masz w sercu i umysł ma znaczenie,
nie to, czy klękasz, czy nie,
choć byłoby dobrze dla twojej duszy.
To ta uparta duma z twoich
dzięki któremu żyjesz w sobie tak długo.
Zapomniałem, jak się modlić.
Nie mogę tego zrobić.
Nie czuję takiej potrzeby.
Ukórz się, Andrzeju.
Uniż się.
Jeśli kochasz dziecko,
módlcie się za nią.
(Thomasina miauczy)
Oj, Tomaszino, gdzie byłeś?
Nie wiedziałem.
Z teraźniejszości powrót do przeszłości,
znowu do teraźniejszości
gdzie byłem bezpieczny
chronione
i kochany.
Dokąd idziecie, chłopcy?
Dalej w górę doliny, babciu. Cóż, nie wolno ci.
Mówią, że na wsi jest tu wiedźma.
Rzuci na ciebie złe oko.
(jeździec) Zrób miejsce!
(kobieta) Tak! Ha! Ha!
(krzyczy jeździec)
(wzdycha)
Jasne, diable. Zapłacisz za to.
Pospiesz się!
Co on zrobi z koniem?
Chodźmy i zobaczmy. Zawsze.
Darvas, połóż niedźwiedzia do jego kroków
i obudź go.
(Darvas) No dalej, wyjdź. Wysiadać. Kontynuować. Iść!
(mężczyzna) Dobra, wyciągnij go. Wyciągnij go!
Zejdź na dół. W dół!
Pospiesz się. Teraz w ten sposób. W górę.
W górę, teraz. Chodź, wstań i tańcz.
No dalej, w górę! W górę! Wstań i tańcz.
No dalej, ty czarnuchu. Wstań i tańcz już teraz!
Ten jest gorszy od drugiego.
Niedźwiedź ledwo może chodzić, nie mówiąc już o tańcu.
Co tam robisz pod spodem? Zdobądź je!
No dalej, chłopcy, bierzcie ich!
(krzyczą cygańscy chłopcy)
Jeden ucieka. Ten drugi...
Złapałem go.
W porządku! Puść go!
Wróć tu, ty. Wracaj do pracy!
Panie MacQuarrie, proszę pana, jest kilku Cyganów w Glen,
i musisz to zrobić coś o nich.
Biją konie i są na wpół zagłodzone psy
i biedny niedźwiedź z obolałą stopą. To prawda!
Teraz poczekaj chwilę. Poczekaj chwilę.
Jeden na raz. Teraz.
Byliśmy tam na górze i obserwowaliśmy ich. Biją swoje zwierzęta.
Och, to okropni ludzie, proszę pana.
Musisz ich aresztować, Panie MacQuarrie.
Już im powiedziałem, żeby wyszli dzielnicę i idź dalej.
Dałem im czas do jutra podczas gdy oni dają odpocząć swoim koniom.
(Hughie) Dać im odpocząć? Powinieneś zobaczyć, co robią.
Przynosisz mi skargę z odpowiednią osobą i będę działać zgodnie z nią.
Nie przyjmuję zamówień od wielu dzieci.
Jaka właściwa osoba?
Zainteresowany urzędnik powiatowy
z okrucieństwem wobec zwierząt - Panie MacDhui.
Panie MacDhui?
Och, och, co to jest?
Jak się ma Mary, proszę pana? Przykro nam, że jest chora.
Tak, jest bardzo chora.
Mamy nadzieję, że wkrótce jej stan się poprawi.
Nie widzieliśmy większość jej grzechów...
Od pogrzebu Thomasiny.
Ale naprawdę przyszliśmy się z tobą spotkać o innej sprawie, proszę pana.
(Pan MacDhui) Co to jest?
Aby zgłosić okrucieństwo wobec zwierząt.
Jest kilku Cyganów w dolinie
z występującymi zwierzętami.
Są strasznie okrutni.
Mają niedźwiedzia z obolałą stopą,
i każą mu tańczyć!
To powiedział konstabl MacQuarrie gdybyś miał je zbadać
i zgłoś je do niego, on mógłby to położyć kres, sir.
Ale myślałem, że to moje zdanie jako lekarz weterynarii
nie było dobre.
Ktoś nazywał się Hughie Stirling tak mówił.
Czy byłby twoim przyjacielem?
To nie jest mój przyjaciel, proszę pana.
Hughiego Stirlinga trochę głupi, proszę pana.
Każdy to wie.
(śmiech)
(odchrząkuje)
(Jamie) Czy zrobiłbyś coś o zwierzętach cyrkowych?
Tak, zrobię to, kiedy tylko będę mógł.
Cóż, uh, biegnij teraz, wy wszyscy.
On nic nie zrobi. Nawet nie słuchał.
Tak, był.
Powiedział, że pojedzie, kiedy będzie mógł.
Jego to nie obchodzi o tych zwierzętach.
Cóż, nie możemy tego zrobić jeszcze trochę, możemy?
Tak, możemy. Musimy. Hej, Geordie.
Moglibyśmy powiedzieć wiedźmie o tym - Lori.
Czarownica? Aha, dlaczego nie?
Mówisz, że nie się jej boi.
Mógłbyś jej powiedzieć. Ja?
Może rzuciłaby zaklęcie na tych Cyganów,
zamień tego dużego w konia lub niedźwiedzia i ucz się dla siebie
jak to jest być źle traktowanym.
Założę się, że by to zrobiła.
Idź i powiedz jej, Geordie.
Kontynuować. Wyzywam cię.
(śpiewa po gaelicku)
(pukanie do drzwi)
Witaj, Geordie, witaj.
Przyszedłem cię zapytać coś, proszę.
Wejdziesz w takim razie?
Lepiej będzie, jeśli to zrobię.
Przyniosłem ci prezent jeśli chcesz.
To dlatego, że wyleczyłeś moją żabę.
Och, Geordie, nie zrobiłeś tego muszę to zrobić.
Jak się ma twoja żaba?
Och, nic mu nie jest.
To jest mój prezent.
Zrobiłem to sam.
Jaki piękny stojak na fajki.
Dziękuję, Geordie.
To jest to, czego potrzebuję.
Myślałam, że możesz.
byłem - zastanawialiśmy się
gdybyś zrobił coś innego z magią.
Kolejna żaba?
Och, nie.
Jest cygański cyrk w dolinie
z wszelkiego rodzaju zwierzętami i niedźwiedź,
i ludzie są strasznie dla nich okrutny,
pokonując ich i tyle, i są na wpół głodni.
Powiedziałeś policji?
Tak, i pan MacDhui,
ale tego nie zrobią cokolwiek na ten temat.
Pan MacDhui tego nie zrobi?
Nie, zapytaliśmy go, i tak powiedział.
Pomyśleliśmy, że może możesz dodać trochę magii
na Cyganów, aby ich powstrzymać.
Mógłbyś, proszę?
Niedźwiedź ma okropnie chora stopa.
Pójdę i zobaczę, co da się zrobić, w każdym razie obiecuję ci to.
Wiedziałem, że to zrobisz.
Och, dziękuję. Muszę teraz iść.
Ona to zrobi!
Zamierza rzucić zaklęcie na Cyganów!
Nie możesz tu zostać cały dzień i noc
torturujesz siebie, stary.
Nie miałeś odpoczynku, nie jadłeś.
Odpoczynek? Jaki odpoczynek mogę mieć?
– mówi Strathsay ona już nie walczy.
To tak, jakby była zagubiona chęć życia.
Gdzie jest Strathsay?
Powiedział, że już wróci.
Powiedział, że gorączka musi toczyć się swoim torem.
Nie ma jeszcze kryzysu.
Zrobił dla Mary, co mógł.
Wszyscy modlimy się za nią.
Modlisz się?
Poniżyłem się i też się modliłem.
Gdybym to zrobił, czołgałbym się na rękach i kolanach błaganie o jej życie uratowałoby je.
Jest zagubiona i zraniona, Angus.
Nie mogę nawiązać z nią żadnego kontaktu.
Zastanawiam się...
Być może ktoś, kto ma dar
za zranione i zagubione stworzenia
może odblokować umysł dziecka.
Masz na myśli Lori MacGregor?
Ja robię.
Zapytaj ją. Przyprowadź ją tutaj.
Ona odblokowała twój umysł wystarczy, żebyś zrozumiał
sam nie jesteś wystarczający.
Zostań tu z dzieckiem, Angus.
Lori?
Lori!
Więc na jedną noc mężczyzna przyszedł ponownie...
(brzęk)
NA!
Ale tym razem wyglądał na bezradnego
i przegrany
i przerażony.
(głosy krzyczą)
(
(krzyczy mężczyzna)
(skomlenie psów)
A teraz wypuśćmy niedźwiedzia.
Będziemy go mieć następnego.
Poczekaj chwilę.
Co tam robisz?
Ona jest wiedźmą o których mówią kobiety.
Wyjdź, ty!
Jeśli ty tu rządzisz, powinieneś się wstydzić.
Twoje psy są chore, te konie po pracy.
Niedźwiedź jest... Ty jesteś łamiąc mi serce.
W porządku, zatem tańczysz, wiedźmo.
(śmiech) Tak dla niego niedźwiedź.
Pospiesz się. (śmiech Cyganek)
(cicho) To wiedźma.
(Lori) Nie! Ach! Pozwalać -
Puść mnie!
Andrzej!
(mężczyzna) Tańczysz dla niedźwiedzia.
(śmiech)
Spójrz na niego! Spójrz na pana MacDhui!
Kto tu rządzi? Ja jestem. Król Targu.
Jakie masz prawo pukać do moich ludzi?
Co dokładnierobiłeś?
Wypędzenie wiedźmy kto rzuć na nas złe oko.
Złe oko? Słyszałem o złu co robisz z tymi nieszczęsnymi bestiami.
Czego tu chcesz?
Mam moc, żeby się zamknąć twój spektakl o okrucieństwie wobec zwierząt.
To właśnie zamierzam zrobić.
Zapłacisz za to. Dorwać go i wiedźmę!
Za twoimi plecami Panie MacDhui!
Nie stoję za to. Pospiesz się!
Zabierz stąd chłopców. Trzymaj się z daleka od tego.
(krzyczy)
(wydmuch ląduje) Ooch.
Stwórz łańcuch wodny! Szybki!
Lori, zabierz te dzieci stąd. Szybki!
MacQuarrie, zabierz tego człowieka zarzuty za znęcanie się nad zwierzętami.
Tutaj, podaj rękę!
Spróbuj utrzymać się nieruchomo.
Krwawienie ustało, ale jest masz strasznie głębokie rozcięcie.
Lori, wysłuchasz mnie?
Mówiłem ci, że nie zrobię tego, dopóki tego nie zrobię skończ opatrywać tę ranę.
Powinieneś był zejść do Inveranoch z innymi,
do lekarza i nie podejdź tu do mnie.
Zatrzymywać się! Posłuchaj mnie, M....
Słucham, Andrzeju.
Trochę się boję, żeby tego nie zrobić kiedy jesteś taki wściekły.
Bałem się ciebie tam, w walce,
i boję się o ciebie.
Przyszedłem tu, szukając ciebie,
tak jak inne bezdomne osoby i zagubieni, którzy przychodzą do ciebie.
Dlaczego?
Moja córka jest chora z zapaleniem płuc,
i potrzebuję twojej pomocy.
Chcę ciebie przyjść do niej ze mną.
Do twojego domu? Proszę, przyjdź.
Dlaczego ja?
Cóż, masz coś w rodzaju a magia dla zranionych i chorych.
Tak bardzo skrzywdziłem dziecko jej choroba jest tym gorsza.
Masz? Jak?
Cóż, miała zwierzaka, którym była kochał ponad wszystko.
Musiałem go zniszczyć.
Nie zdawałem sobie sprawy, jak bardzo to znaczyło dla dziecka,
ale w działaniu co zrobiłem, ja...
Zawiodłem jej zaufanie do mnie.
Zabiłem coś w niej.
Lori, sama się modliłaś raz, prawda?
I powiedziałeś, że tu przyjdę
może być odpowiedzią na modlitwę. Tak, było.
Cóż, ja też się modliłem, a ty przyszedłeś teraz ja mogę być na to odpowiedzią...
dla mnie, dla Maryi.
Przyjdziesz, proszę?
Więc... on cię przyprowadził.
Co robiłeś, człowieku,
dostać się do tego stanu - kłócić się gdzieś?
Jak ona się ma? Ten sam.
Co to jest?
Maryja?
Mary MacDhui.
Czy mnie słyszysz?
Andrew, mogę ją zabrać?
Rób, co chcesz.
Co ta kobieta myśli, że robi? Pozwól jej być.
Andrzej, jest tak niewiele jej zostało.
Kiedy mężczyzna zabrał Lori i zostawili mnie w spokoju
Bałem się.
Musiałem z kimś być.
Uczucie wzrosło
i silniejszy.
Nagle, jak błyskawica flash, który podzielił drzewo,
wszystko -
moje drugie stracone życie - wrócił do mnie.
Wiedziałem, gdzie należę.
Musiałem wrócić do domu.
Dom.
Dom!
(Thomasina miauczy) Tomaszina!
(miauczy)
Nie może być.
To moja Thomasina.
Twój?
Znalazłem ją chorą i pielęgnowałem ją.
Czy ona jest jej?
Czy to jest to zwierzątko?
Tomaszina! Tomaszina!
Lori, zadzwoń do niej! Spraw, żeby weszła.
Nie, musisz. Musi do ciebie przyjść.
Tomaszina.
Czy nie widzisz tego, jeśli Thomasina
to miłość, którą utraciło Twoje dziecko,
tylko Ty możesz to dać z powrotem do niej.
Zadzwoń do niej. Spraw, żeby przyszła.
(szepcze) Thomasina.
Przyjdź do mnie.
Na miłość boską, przyjdź do mnie.
Znałem go teraz...
MacDhui, mój morderca...
i on mnie potrzebował.
Beze mnie był zgubiony.
Więc to była moja szansa
moment prawdy dla nas obojga.
Tomaszina.
Przyjdź do mnie.
Jednak z powodu mojego drugie życie z Lori...
Tomaszina...
z powodu czego Uczyłem się od niej
Nie chciałem zemsty.
Chciałem wrócić do domu.
Maryja.
Maryjo...
Przyprowadziłem do ciebie Thomasinę.
Znowu wróciła do życia.
Nie, to nie jest duch,
nie sen.
To Thomasina.
Wróciła.
To Thomasina.
Ona znowu żyje.
Zawsze.
Ona znowu żyje.
I ty też znowu żyjesz.
Ja też znowu żyję.
(wiwatujący tłum)
Tak zaczęło się moje trzecie życie
z nami wszystkimi razem.
(szloch)
Nie teraz.
(kobieta) Do widzenia!
I, układając sformułowanie,
wszyscy żyliśmy długo i szczęśliwie.